رهبری‌فرد: حسرت این جام جهانی می‌ماند

به گزارش "شبکه خبر"، تیم ملی ایران در شرایطی از مرحله گروهی جام جهانی کنار رفت که با سه تساوی، بدون شکست به کار خود پایان داد اما به مرحله بعد نرسید. این حذف برای بسیاری از اهالی فوتبال با حسرت همراه بود، چون ایران در گروهی قرار داشت که از همان روز قرعه‌کشی، صعود از آن دور از دسترس به نظر نمی‌رسید.
 
بهروز رهبری‌فرد، مدافع سابق تیم ملی و پرسپولیس، در گفت‌وگویی درباره عملکرد ایران، بازی با نیوزیلند، کیفیت کلی جام جهانی، تفاوت نسل فعلی با نسل ۱۹۹۸ و حسرت حذف تیم ملی صحبت کرده است.
 
مشروح گفت‌وگوی بهروز رهبری‌فرد و خبرنگار ما را در ادامه می‌خوانید:
 
* درباره عملکرد تیم ملی در جام جهانی صحبت کنید. به نظر شما خیلی بدشانس بودیم؟

نه بدشانس نبودیم، به نظر من بخشی از فوتبال شانس است، اما بخش مهم‌تر به توانایی‌ها برمی‌گردد. مهم این است که شما با چه شرایطی وارد مسابقات می‌شوید و چگونه شروع می‌کنید. اگر ما خوب کار می‌کردیم، مقابل نیوزیلند همه چیز به نفع ما بود. شانس صعود را همان بازی نیوزیلند از دست دادیم. برخلاف خیلی‌ها که می‌گویند بازی اول راحت‌تر باشد بهتر است، من فکر می‌کنم برای ما بهتر بود بازی با نیوزیلند بازی سوم باشد، چون روند تیم ملی طوری بود که بازی به بازی بهتر می‌شد. مقابل بلژیک خیلی خوب بازی کردیم و سپس برابر مصر که عالی بودیم اما متأسفانه نتوانستیم برنده شویم. شرایط بازی‌های دیگر هم طوری شد که به ضرر ما تمام شد. با این حال، در مجموع به نظر من تیم ملی نمره قبولی می‌گیرد، مخصوصاً با شرایط سختی که وارد مسابقات شد، نداشتن بازی تدارکاتی مناسب و فشارهایی که از سوی تیم میزبان روی تیم وجود داشت و به نظرم نتایج خوبی کسب کردیم.
 
* دلیل اصلی نتیجه نگرفتن مقابل نیوزیلند را چه می‌دانید؟

فکر می‌کنم در کار دفاعی خیلی مشکل داشتیم و خیلی راحت گل خوردیم. نیوزیلند تیمی نبود که بتواند به ما دو گل بزند، اما از ضعف خط دفاعی ما استفاده کرد. آن روز خط دفاعی ما آشفته بود. نمی‌دانم چرا بعداً مقابل بلژیک و مصر دفاع خوبی داشتیم اما مقابل نیوزیلند، که تیم ساده‌تری بود، دو گل خیلی ابتدایی خوردیم. مشکل اصلی آن بازی در ساختار دفاعی و خط دفاعی ما بود. کمی ناهماهنگی داشتیم. البته بازی اول همیشه شرایط خاصی دارد. تیم باید به فضای مسابقات، ورزشگاه، استرس و جو بازی عادت کند. معمولاً توانایی تیم در بازی اول مثل بازی دوم و سوم نیست. با این حال، مشکل اساسی ما در بازی با نیوزیلند خط دفاعی بود.

* حذف تیم ملی از این گروه چقدر حسرت دارد؟

واقعاً حسرت دارد. به نظر من کیفیت این جام جهانی نسبت به دوره‌های قبل پایین آمده بود. تیم‌های خیلی قدرتمندی ندیدیم. مثلاً کانادا که حتی از مرحله گروهی هم بالا رفت، تیمی کاملاً معمولی بود. تعجب می‌کنم بعضی تیم‌های آسیایی چرا این‌قدر ضعیف عمل کردند، چون جام جهانی از نظر سطح فنی آن‌قدر هم سخت نبود. تیم‌هایی مثل اردن، ازبکستان، قطر و حتی بعضی تیم‌های دیگر مثل تونس، پاراگوئه و اروگوئه که چند دوره قهرمان جام جهانی شده، کیفیت خیلی بالایی نداشتند. در کل به نظرم کیفیت جام جهانی بالا نبود و حیف شد که ما نتوانستیم از این فرصت استفاده کنیم.
 
* یعنی فکر می‌کنید ایران می‌توانست چند مرحله بالا برود؟

بله، واقعاً می‌شد یکی دو مرحله بالا رفت. من فکر می‌کنم حتی می‌توانستیم سوئیس را شکست دهیم. اگر چند تیم را کنار بگذاریم، خیلی تیم‌ها حرف زیادی برای گفتن نداشتند. فرانسه تیم خوبی بود، پرتغال هم تا حدی خوب بود، هلند هم همین‌طور. حتی برزیل هم به نظرم برزیل همیشگی نبود و مطمئنم مقابل ژاپن هم به مشکل می‌خورد. آلمان، انگلیس و خیلی تیم‌های بزرگ هم آن قدرت همیشگی را نداشتند. به نظرم خیلی از تیم‌ها آماده مسابقات نبودند. شاید جام ملت‌های اروپا برای برخی از آنها اهمیت و تمرکز بیشتری دارد. وقتی بازی‌ها را می‌دیدم، احساس می‌کردم بعضی ستاره‌ها هستند که بازی را در می‌آورند. فرانسه با امباپه نتیجه می‌گرفت، اما در مجموع تیم‌ها آن کیفیت تیمی همیشگی را نداشتند. برای همین حذف ایران حسرت بیشتری دارد.

* اگر این فرمت و شرایط جام جهانی در دوره شما بود، تیم ملی آن نسل چه عملکردی می‌توانست داشته باشد؟

با احترام کامل به تیم ملی فعلی که اول صحبت هم گفتم به آن نمره قبولی می‌دهم و زحمت کشید، فکر می‌کنم اگر این شرایط برای نسل ما بود، شاید تا یک‌چهارم نهایی هم می‌رفتیم. منظورم تیم ملی آن زمان است، نه خودم. اگر تیم ملی ۱۹۹۸ را با کیفیت بازیکنانی که داشت در نظر بگیریم، آن تیم در این جام جهانی می‌توانست دو، سه مرحله بالا برود.

آن زمان حریفان ما واقعاً قدرتمند بودند. آلمان و یوگوسلاوی تیم‌های بسیار قدرتمندی بودند. اگر همان تیم در این جام جهانی حضور داشت، به نظرم قطعاً نتایج بهتری می‌گرفت.
 
* تفاوت اصلی نسل آن زمان با نسل فعلی را در چه می‌بینید؟

آن زمان بازیکنانی داشتیم که می‌توانستند به‌تنهایی نتیجه را عوض کنند. الان فرانسه با حضور امباپه و دمبله می‌تواند نتیجه را تغییر بدهد، حتی اگر کار تیمی فوق‌العاده‌ای نداشته باشد. تیم فعلی ایران بیشتر وابسته به کار گروهی است. اگر مهدی طارمی را فاکتور بگیریم، بقیه بازیکنان تقریباً در یک سطح هستند و بازیکنی نداریم که مثل علی دایی، کریم باقری یا احمدرضا عابدزاده بتواند به‌تنهایی مسیر بازی را عوض کند. آن زمان تیم ملی ایران چنین ستاره‌هایی داشت. بازیکنانی داشتیم که با یک حرکت، یک ضربه یا یک واکنش می‌توانستند نتیجه را تغییر بدهند. الان در کار گروهی خوب هستیم، اما آن بازیکنان تعیین‌کننده را کمتر داریم. منظور من این نیست که تیم ملی فعلی خوب نیست. به همین دلیل می‌گویم اگر تیم آن زمان در این جام جهانی بود، می‌توانست نتایج خیلی بهتری بگیرد.

* در نهایت، جمع‌بندی شما از عملکرد تیم ملی چیست؟

تیم ملی با شرایط سختی وارد مسابقات شد و من به همین دلیل نمره قبولی می‌دهم. اما حسرت اصلی این است که می‌توانستیم از گروه بالا برویم. بازی با نیوزیلند بازی‌ای بود که نباید از دست می‌رفت. اگر همان مسابقه را می‌بردیم، شرایط کاملاً فرق می‌کرد. تیم ملی بازی به بازی بهتر شد، اما فرصت اصلی همان اول از دست رفت.