شبکه خبر - مجله مهر: انتشار جزئیات خبر تشییع، آخرین نقطهٔ اتصالِ امیدِ ما به بودنتان را نیز گسست! داغِ بیوداع، باورش دشوار است و ما همین مسئله را بهانه کردیم و با تهماندهٔ امیدی، سه ماه ندیدنتان را گذراندیم و پذیرشش را به تعویق انداختیم. امروز اما تیزیِ خطبهخطِ جزئیات مراسم، هالهٔ امیدِ کمرمقمان را شکافت.
میگویند: «برای مراسم وداع باید به مصلی بیاییم.» قدمهای ما این مسیر را خوب میشناسند. سالها موزاییکهای سفیدرنگش را به شوقِ دیدارتان، دوتایکی پیمودهاند. این مرتبه اما واژه «وداع» تیشه به قلب خاطرات میزند. کدام وعده را واسطه کنیم تا قوتِ جان شود؟ ما هنوز با داغِ بغضی که در تشییع حاج قاسم همنشینِ جملهٔ «اللهم انا لا نعلم الا خیراً» شد، کنار نیامدهایم و جگر میسوزانیم؛ چه برسد به غمِ فقدانِ گویندهاش!
سه ماه است هر که از شما میگوید، پایانِ جملهاش ماضیِ بعید مینشاند: «بیت اینجا بود؟»، «آقا گفته بود»، «آقا دستور داده بود». و من از عجزِ ادبیات در تبدیلِ این گذشتهها به حالِ استمراری دلگیرم. صفحهٔ روزگار در تکرارِ شما ناکام است، اما در ذهنِ من هر آنچه به شما راه پیدا میکند، همچنان بهطور مستمر جریان دارد:
«آقا میگوید، آقا دعا میکند، آقا ما را میبیند و ای کاش آقا به ما افتخار کند…»
دیوارها، حالِ مردمِ شهر و تاریخِ آخرین بیانات، از نبودنِ شما حکایت دارد؛ لیکن بر زبانِ من هنوز هم وقتی از حافظهٔ شما حرف میشود، «ماشاءالله» میچرخد و خیالم گمان میکند تنها مانعِ دیدارِ ما و شما همان چند تکه بتنِ بیجانِ کاشتهشده در انتهای خیابان کشوردوست است.
بیستوسوم خردادماه، جزئیات خبر تشییع منتشر شد و حضورِ دوبارهٔ شما در بیت را به آیندهٔ بعید تبدیل کرد…
نویسنده: زهرا سادات غضنفری
دیدگاهها